Ciąża rzekoma
U kotki pokrytej przez niepłodnego samca może wystąpić ciąża rzekoma, czyli urojona. Dochodzi wówczas do powiększenia gruczołu mlekowego i wydzielania mleka. Aby zapobiec zaleganiu mleka i zapaleniom gruczołu, należy zwierze natychmiast pokazać lekarzowi weterynarii. Oprócz zapalenia gruczołu mlekowego często powtarzającym się ciążom rzekomym może towarzyszyć powstawanie torbieli (cyst) na jajnikach i nieżytowe lub ropne zapalenie macicy. Najlepszym środkiem zapobiegającym tym schorzeniom, które czasem nawet zagrażają życiu, jest wykastrowanie kotki. Nierzadko ciąża rzekoma może wystąpić jako skutek nadmiernego głaskania i pieszczot kotki w czasie rui. Głaskanie bowiem, podobnie jak akt krycia, wpływa na uwolnienie się komórki jajowej z jajnika, a tym samym wywołuje wydzielanie hormonów występujących podczas rzeczywistej ciąży.
Nowotwory sutka
Jak się przypuszcza, w powstawaniu nowotworu sutka u kota odgrywają między innymi rolę czynniki hormonalne. Kotki wcześniej wykastrowane, tj. w wieku 8-9 miesięcy, chorują znacznie rzadziej niż zwierzęta użyte do rozpłodu i które zostały wykastrowane znacznie później lub wcale. Około 80-90% nowotworów sutka ma charakter złośliwy i często bardzo szybko następują ich przerzuty do płuc. Tak więc zawsze przed chirurgicznym usunięciem guza nowotworowego należy prześwietlić płuca. Jeśli zostaną stwierdzone przerzuty, należy zrezygnować z operacji, aby niepotrzebnie nie męczyć zwierzęcia, które ma przed sobą już tylko krótki okres życia. Im guzek na sutku jest mniejszy, tym prawdopodobieństwo przerzutów również jest mniejsze. U kotów, analogicznie jak u ludzi, także wskazana jest regularna kontrola sutków na obecność guza nowotworowego. Co najmniej raz w miesiącu, a nawet częściej, podczas zabawy i pieszczot z kotem należy dokładnie omacać mu sutki. Raz w roku, z okazji szczepień, powinien on być skontrolowany przez lekarza weterynarii. W ten, sposób można dostatecznie wcześnie wykryć najmniejsze guzki, które zazwyczaj skutecznie mogą być usunięte operacyjnie. Po operacji guzka należy wzmocnić odporność zwierzęcia przez podawanie mu odpowiednich leków. Lekarz weterynarii ma tu wiele możliwości, jak terapię świeżymi komórkami zwierząt, autohemoterapię, wzmocnienie odporności nieswoistej (tzw. paraimmunizacja), leki homeopatyczne i podawanie preparatów witaminowych. W zależności od przypadku lekarz decyduje o wyborze najodpowiedniejszego leku.
Wnętrostwo
Jądra rozwijającego się w łonie matki płodu męskiego znajdują się w jego jamie brzusznej. Zazwyczaj zaraz po urodzeniu zstępują do moszny, gdzie można wyczuć ich obecność. Zwierzęta, u których jedno lub oba jądra nie zstąpiły do moszny, noszą nazwę wnętrów. Wnętrostwo jest zaburzeniem rozwojowym o nieznanej przyczynie. W wyjątkowych przypadkach wędrówka jednego lub obu jąder w kierunku moszny może się opóźniać i zakończyć dopiero po kilku tygodniach lub nawet miesiącach. Jeśli jądra do końca okresu dojrzewania nie znajdą się w mosznie, to jest bardzo mało prawdopodobne, że jeszcze tam zstąpią. Należy je wówczas usunąć chirurgicznie, najpóźniej u kocura w wieku jednego roku. Wymaga to otwarcia powłok brzusznych, podobnie jak przy kastracji kotek. Jądra pozostawione w jamie brzusznej wykazują skłonność do zmian rakowatych, co – jak się przypuszcza – jest związane z wysoką temperaturą tam panującą. Także u wnętrów, które przecież mają jądra, choć w niewłaściwym miejscu, są wytwarzane męskie hormony płciowe dostające się do krwi. Po wystąpieniu dojrzałości płciowej wnętry zachowują się dokładnie lak samo jak „normalne” kocury. Są więc gotowe do odbycia kopulacji, a także znaczą swoje otoczenie moczem. Jednak plemniki wytwarzane w ich jądrach na ogół nie są zdolne do zapłodnienia. Także i w tym wypadku odpowiedzialna za to jest wysoka temperatura panująca w jamie brzusznej. Plemniki bowiem, aby zachować zdolność do zapłodnienia, muszą przebywać w niższej temperaturze, jaka właśnie panuje w mosznie. Wnętry jednostronne są zdolne do zapłodnienia dzięki temu, że jedno z jąder zstąpiło do moszny. Jednak nie powinny być one używane do hodowli, gdyż skłonność do wnętrostwa jest dziedziczna.
Źródło: Doris Quinten-Graef, Co dolega mojemu kotu?, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1997
