Bolończyk to niewielki pies należący do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowany w sekcji biszonów i ras pokrewnych.
Historia
Bolończyk i inne biszony (w tym najpopularniejszy maltańczyk) mają wspólnych przodków pochodzących najprawdopodobniej z regionu Morza Śródziemnego. O tych niewielkich, białych pieskach pisano już w Antyku. W Cesarstwie Rzymskim przodkowie bolończyków bywali częstym i cenionym prezentem dla władców. W czasie Odrodzenia bolończyki były bardzo modne we Włoszech. Dzięki śnieżnobiałej, kudłatej sierści, niewielkiemu wzrostowi i towarzyskiemu charakterowi stały się nieodłącznym „elementem” salonów wytwornych dam i elit z najwyższych sfer. Od XV wieku bolończyk wędrował z jednego europejskiego dworu na drugi i wszędzie witany był z otwartymi ramionami. Zachwycił rodzinę królewską w Belgii i Hiszpanii, był nawet pupilkiem Carycy Katarzyny. Przez kilkaset lat bolończyk był najmodniejszą rasą kanapową w Europie. Niestety, pod koniec XVIII wieku rolę faworyta dworów przejął pudel, potem zainteresowano się tez innymi małymi rasami.
Na przełomie XIX i XX wieku bolończyk był bliski wyginięcia. Uchronili go od tego Włosi, wciąż dumni ze swojej narodowej rasy. Obecnie w Europie bolończyki nie są zbyt popularne. W Polsce funkcjonuje zaledwie kilka hodowli tych małych, białych piesków. Na szczęście Włosi nie zapominają o nich, z zapałem hodują je i trzymają w swoich domach.
Budowa
Bolończyk to niewielki (25-30 cm w kłębie, 2,5-4 kg wagi) piesek o zwartej, krępej budowie ciała. Jego długość mierzona od szczytu łopatek do końca zadu powinna być równa wysokości w kłębie. Linia grzbietu prosta, ledwie widoczny kłąb, głęboka, szeroka, przestrzenna klatka piersiowa. Szeroki, lekko uniesiony zad, ogon osadzony na jego poziomie i noszony zagięty nad grzbietem. Kończyny przednie proste i równoległe, tylne również równoległe i ustawione prostopadle do podłoża. Łapy owalne, mocno wysklepione, o ciemnych opuszkach i czarnych, mocnych pazurach. Głowa średnio długa, o zaznaczonym stopie, górna linia kufy prosta, boki równoległe. Nos na poziomie górnej krawędzi kufy, duży i czarny. Zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy, zęby białe i równe, górny i dolny łuk idealnie dopasowane. Oczy duże, szeroko otwarte, nie wypukłe, tęczówki w kolorze ciemnej ochry. Uszy osadzone wysoko, sztywne u nasady, wiszące, długie.
Szata i umaszczenie
Włosy długie na całym ciele, najkrótsze na kufie. Sierść nie przylega gładko, sprawia wrażenie puszystej, układa się w kosmyki, ale nie powinna tworzyć frędzli. Maść zawsze czysto biała, bez łat.
Charakter
Bolończyk jest psem spokojnym, zrównoważonym, myślącym i inteligentnym, niezwykle oddanym swojemu opiekunowi. Lubi zabawę, jest wesoły, choć nie zawsze aktywny. Jest bacznym obserwatorem, lubi, gdy wokół niego dużo się dzieje, uczestniczy w zyciu „swojej” rodziny. Okazuje swoje przywiązanie, jest bardzo wrażliwy. Nie powinien zostawać sam na zbyt długo. Pozostawiony na choćby kilka dni w obcym domu bardzo tęskni – jest smutny, zamyślony, zaniepokojony. Bolończyk jest psem do towarzystwa, rozpieszczania i głaskania, ale nie można zapomnieć o wychowywaniu go. Szkolony od szczeniaka wyrośnie na posłusznego, dobrze wychowanego pieska.
Użytkowanie i pielęgnacja
Bolończyk nadaje się wyłącznie na psa-kanapowca. Dobrze czuje się w mieszkaniu, nawet całkiem niedużym. Bardzo przywiązuje się do swojego domu. Akceptuje towarzystwo innych zwierząt domowych. Wymaga codziennej pielęgnacji (szczotkowania), którą lubi i traktuje jako pieszczoty. Nie powinien być przekarmiany, gdyż może mieć tendencję do tycia. Lubi spacery, ale tylko spokojne, w wolnym tempie.
