Ten niezwykle piękny, potężny, półdługowłosy, puszysty kot jest nie tylko ozdobą domu, ale także wspaniałym przyjacielem człowieka. Kot norweski leśny należy do ras naturalnych, do stworzenia których człowiek nie przyłożył ręki. Hodowcy starają się nie krzyżować go z innymi rasami, by zachować czystość krwi i jego oryginalny wygląd.

Historia

Wiadomo z całą pewnością, że kot norweski leśny (norw. Norsk skogkatt) wywodzi się z Europy północnej. Wzmianki na jego temat odnaleźć można w mitologii skandynawskiej. Istnieje wiele hipotez dotyczących powstania rasy. Według jednej z nich koty te są potomkami kotów angorskich przybyłych do Norwegii na łodziach Wikingów lub na statkach włoskich w XVI wieku. Włos kotów angorskich zaadaptował się do nowych, mroźnych warunków. Inna z kolei mówi, że kot norweski leśny jest długowłosą mutacją dzikiego kota Felis silvestris grampia. Kot ten w stanie dzikim do dzisiaj żyje w Szkocji, a do Skandynawii przedostać się mógł na statkach Wikingów.

Uznany za dzikie choć pożyteczne zwierzę, owiany legendą niebezpiecznego drapieżnika, kot norweski był oficjalnie chroniony. Norwescy leśnicy pilnowali go i chronili przed schwytaniem i wywiezieniem. W lasach Norwegii podobno nawet dzisiaj można spotkać żyjącego dziko kota leśnego norweskiego.

W latach 30-tych XX wieku norwescy hodowcy zaczęli się nim interesować. Udało się pozyskać kilka egzemplarzy do hodowli. Na początku lat 70-tych nowa rasa została gruntownie zbadana i przygotowano dla niej wzorzec, a w 1976 roku została uznana przez FIFe. Do Polski pierwsze koty tej rasy trafiły w 1990 roku.

Wygląd

Budowa

Kot norweski leśny to duży, silny, mocno zbudowany kot o nieco wydłużonej sylwetce. Dorosły osobnik waży od 4,5 do 8 kg. Ich głowa jest średniej wielkości, trójkątna, o dobrze wysklepionej czaszce, długim, prostym nosie, mocnym podbródku i słabo zaznaczonym lub całkiem niewidocznym stopie. Oczy duże, lekko skośnie osadzone, o czujnym wyrazie, o barwie uzależnionej od barwy okrywy. Uszy duże, szerokie u nasady, z kępkami włosów wewnątrz małżowiny oraz charakterystycznymi pędzelkami (jak u rysia). Tułów długi, mocny, o dobrze wysklepionej klatce piersiowej. Kończyny długie i muskularne, tylne dłuższe niż przednie, stopy okrągłe, mocne, silnie owłosione między palcami. Bardzo charakterystyczny dla tej rasy jest bujnie owłosiony ogon – w ruchu przypominający pióropusz. Powinien być długi, sięgający minimum łopatek, a najlepiej karku.

Szata i umaszczenie

Okrywa włosowa niezwykle gęsta, utworzona przez dwa rodzaje włosów: wełniste, długie i delikatne włosy puchowe oraz twarde i błyszczące włosy okrywowe. Gęsty podszerstek stanowi doskonałą izolację termiczną, zaś silnie natłuszczone włosy okrywowe chronią zwierzę przed niepogodą. Kot w pełnym „umundurowaniu” ma piękną kryzę i „portki”, długie włosy na jego bokach mogą sięgać aż do ziemi tworząc „płaszcz”, dłuższe włosy zdobią też policzki zwierzaka. Zimą futerko kota jest w najlepszym stanie – gęste, grube i błyszczące. Latem norweg zmienia szatę na lżejszą i delikatniejszą.

U tej rasy dopuszczalne jest każde możliwe umaszczenie za wyjątkiem znaczeń czekoladowych, liliowych, cynamonowych i fawn. Dopuszczalna jest każda ilość białego. Rasę dzieli się na dwie grupy – posiadające gen aguti lub nie. Gen aguti nadaje okrywie włosowej charakterystyczny, dziki wygląd. Należy pamiętać, że każde futro płowieje na słońcu – na przykład z czarnego może stać się ciemnobrązowe. Jeżeli kota czeka w najbliższym czasie wystawa, warto zadbać, by nie wylegiwał się bezpośrednio na słońcu.

Charakter

Kot norweski leśny to kot o dużym temperamencie – żywy, energiczny, zwinny, skoczny. Lubi się wspinać, dlatego warto dać mu do dyspozycji jeśli nie drzewo w ogrodzie, to chociaż duży i mocny drapak, po którym mógłby wdrapywać się z półki na półkę. Norweg przywiązuje się do opiekuna, lubi pieszczoty, kocha dzieci i zabawę z nimi. Jest tolerancyjny w stosunku do innych zwierząt w domu. Nie wymaga dużo uwagi, może zostać sam w domu przez krótki czas.