Przeprowadzone w 2004 roku badania DNA wykazały że pekińczyki są pierwotną rasą psów. Wywodzi się z Mandżurii. Do połowy XIX wieku znana była wyłącznie w Chinach. Psy te trzymano wyłącznie w pałacach cesarskich i otaczano ogromną estymą. Uważano je za święte i nie szczędzono wysiłków, by utrzymać czystość rasy. Do opieki nad pekińczykami zatrudniano nawet specjalnych służących – byli oni odpowiedzialni nie tylko za zdrowie i czystość genetyczną rasy, ale także za dobre samopoczucie i humor podopiecznych. Jakie inne zwierzaki mają tak dobrze? 😉
Mandżurowie pilnie strzegli swoich świętych piesków, każdego, kto próbował wywieźć je poza granice państwa czekała surowa kara – nawet śmierć. Pierwsze pekińczyki trafiły do Europy dopiero w 1860 roku, gdy wojska brytyjskie zajęły Pekin i wkroczyły do pałacu cesarskiego. W 1900 roku z królewskiej hodowli angielskiej psy te trafiły również do Niemiec, Holandii oraz Stanów Zjednoczonych.
Budowa
Z wyglądu pekińczyki podobne są do piesków shih tzu oraz do czina japońskiego. Są jednak całkowicie odrębną rasą i różnią się od tamtych szczegółami budowy. Pekińczyki są niskie (około 20 cm w kłębie) i lekkie (około 5 kg wagi). Ich głowa jest duża i szeroka z płaską, pomarszczoną, czarną kufą (pyskiem). Charakteryzuje je wada zgryzu – przodozgryz. Oczy są duże, okrągłe i wypukłe, szeroko rozstawione. Uszy zwisające, długie, co podkreślają jeszcze porastające je długie włosy. Ogon zagięty nad grzbietem, bardzo puszysty.
Szata i umaszczenie
Psa pokrywa gęste, długie futro o różnorodnym umaszczeniu. Futro sięga ziemi, krótkie łapy są niemal niewidoczne.
Charakter
Obecnie pekińczyk uznawany jest za idealnego pieska pokojowego, dobrze czującego się nawet w niewielkich mieszkankach w bloku. Są to psy bardzo żywe i wesołe, są świetnymi kompanami dla dzieci, a także samotnych, starszych ludzi. Nie mają wielkich wymagań – zdarza się, że pieski uczą się nawet korzystania z kuwety (jak koty) jeżeli pan nie jest w stanie często z nimi wychodzić na spacery. Pomimo wesołego usposobienia, pieski te są jednak czasami uparte i złośliwe. Bywają też bojowe – głośnym szczekaniem mogą odstraszyć intruza, na przykład złodzieja. W starciu z innymi psami nie mają jednak większych szans i na ogół w ogóle nie podejmują walki.
Pielęgnacja
Pekińczyki, z racji swojej długiej, gęstej sierści i wyłupiastych oczu, mogą być dla niektórych opiekunów kłopotliwe w pielęgnacji. Pieska trzeba codziennie czesać, aby jego sierść była lśniąca, nie tworzyły się kołtuny i żeby włosy nie wypadały w nadmiarze. Do czesania stosujemy szczotki z naturalnego włosia lub grzebienie. Psa czeszemy nie tylko po grzbiecie, ale także na uszach i pod nimi (delikatnie), po ogonie, brzuchu, łapach. Trzeba tez będzie pieska regularnie kąpać, oczywiście w odpowiednim psim szamponie (dla psów długowłosych).
O oczy trzeba dbać każdego dnia – zagłębienie pod oczami przecierać wodą lub rumiankiem, gazą usuwać gromadzącą się ropę. Raz na tydzień dobrze jest tez wyczyścić psu uszy – zwykłymi patyczkami kosmetycznymi lub specjalnym płynem kupionym u weterynarza. Raz na miesiąc natomiast warto obciąć pieskowi pazurki za pomocą specjalnych cążków lub u weterynarza.
Pekińczyki są w Polsce dosyć rzadką rasą.
